U Doboju obilježene 34 godine od Petrovdanske bitke

U Doboju su obilježene 34 godine od Petrovdanske bitke u kojoj je Vojska Republike Srpske /VRS/ odbila ofanzivu muslimansko-hrvatskih snaga koje su namjeravale da vojno spoje zenički i tuzlanski korpus i tako dovrše etničko čišćenje srpskog stanovništva sa tog područja.

Nekadaši komandant Prvog bataljona Dobojske brigade VRS Dimšo Živanović rekao je novinarima da je petrovdanska bitka vođena 12. jula 1992. godine od prigradskog naselja Vila do Putnikovog brda i da su jake muslimansko-hrvatske neprijateljske snage računale da je pažnja branilaca oslabljena zbog vjerskog praznika.

On je istakao da je neprijatelj ovu operaciju jako dobro organizovao s obzirom na jačinu napada i tajnost priprema, a prema kasnijim saznanjima, tada su bili angažovani i hrvatski mediji koji su trebali da snime osvajanje Doboja, što se zahvaljujući upornosti branilaca nije desilo.

- Napad je počeo u 12.00 časova, a prethodila mu je artiljerijska paljba - ispričao je Živanović i dodao da od granatiranja nisu bili pošteđeni civilni ciljevi u gradu.

On je podsjetio da su tokom prvog dana bitke za odbranu grada poginula 34 srpska borca i pripadnika policije, a više od 76 je ranjeno.

Živanović je naveo da je u početku "ratna sreća" bila na strani neprijatelja koji je uspio da se približi samom gradu.

Učesnik kontraofanzive Rade Janković iz Rudanke kaže da se sa gorčinom prisjeća Petrovdana 1992. godine kada je umjesto da uz tortu proslavi svoj 22. rođendan bio prisiljen da puškom odbrani svoj grad, te da je pri tom teško ranjen.

Učesnik bitke Mlađo Kitanović iz Teslića kaže da je mnogima ovo bilo i prvo ozbiljnije vatreno krštenje sa koji su se zbog vjerskog praznika suočili i prilično nespremno.

Kitanović, koji je u Odbrambeno-otadžbinski rat ušao sa 25 godina, kaže da je Petrovdanska bitka bila jedna od težih.

Predsjednik Skupštine dobojske Boračke organizacije Pero Tubić rekao je da su muslimansko-hrvatske snage 12. jula 1992. godine namjeravale da uništenjem Doboja spoje tuzlanski i zenički korpus i ujedno ugroze operaciju "Koridor života".

- Tog dana njihovi ciljevi nisu bili samo vojni objekti, već sam grad i civili o čemu svjedoče stradali i ranjeni civili - rekao je Tubić.

On je naveo da je u tom momentu Doboj bio utočište za sve Srbe protjerane iz Sarajeva i Tuzle.

Parastos ubijenim služen je u dobojskom naselju Vila, a potom su kod spomen-obilježja položeni vijenci.

Sveštenik Nikola Panić ukazao je da se obilježavanjem 34 godine od Petrovdanske bitke od zaborava čuvaju žrtve koje su stradale za današnju slobodu i odbranu svojih bližnjih, a što budući naraštaju moraju znati.

Jake muslimansko-hrvatske snage, regularna vojska Hrvatske i strani plaćenici, od kojih su neki, prema zarobljenoj dokumentaciji bili i iz Engleske, napale su 12. jula 1992. godine Doboj iz pet pravaca.

Napad je bio veoma žestok - artiljerijski i pješadijski, a od dejstava nije bilo pošteđeno ni uže gradsko jezgro.

Prema procjeni, neprijatelj je imao namjeru da savlada odbranu zauzimajući dominantne kote, te da produži prema Prisadama, okruži grad, presiječe komunikaciju sa Banjalukom da bi se spojili sa snagama koji su od Broda i Dervente već stigle u Kotorsko i Johovac.

Doboj je tada branio jedan ojačani bataljon. Nakon pregrupisavanja, srpski branioci su oko 17.00 časova stabilizovali linije odbrane, a posljednji udarni talas neprijatelja dogodio se poslije ponoći kada su namjeravali da izvuku svoje poginule i ranjene.

Petrovdanska bitka dogodila se tokom druge faze bitke za "Koridor života", a namjera neprijatelja je bila da se ta akcija kompromituje, što je onemogućeno.

O stradanju 99 civila tokom granatiranja Doboja u Odbrambeno-otadžbinskom ratu svjedoči i spomen-ploča postavljena u gradskom parku, pored nekoliko bista narodnih heroja iz Drugog svjetskog rata.

Tokom proteklog rata u Doboju je ranjeno 399 civila, od kojih je veći broj za posljedicu imao invalidnost.